رئیس جمهورکرزی در بیانیه ی رسمی اش در مجمع عمومی سازمان ملل که توسط وزیر خارجه قرائت شد آورده است که:" کشورش، به يک مرحلۀ جديد صلح پايدار، ثبات و انکشاف اقتصادى داخل گرديده است!!."  راستش من که منظور رئیس جمهور را از وارد شدن کشور به مرحله ی "صـــلح پــایــــــــــــدار" نفهمیدم. 

 قدیمها می گفتند اگر در یک کشوری هر روز تعدادی زیادتری آدم کشته شود آنهم ازنوع آدمهای برجسته و رده بالا بالاهای نامدار گرفته تا آن کوچک کوچکها وغریب های بی نام ونشان، درآن کشور جنگ است و اگر جلو این کشتار گرفته نشود و راه حل منطقی واساسی سنجیده نشود این جنــگ، "پایدار و روز افزون" خواهد شد اما شاید در این دوره وزمانه معنی جنگ و صلح عوض شده باشد ومابی اطلاع باشیم وگرنه که کشتی سرگردان صلح همچنان روی دریای خون شناور است و امسال درکشورما آدم کشته شده است بسیار! ازخود خانواده ی رئیس جمهور که بگیریم تا خانواده های زیادی از هموطنان مان، امسال داغدار عزیزان شان شده اند. از سوی دیگر نماینده ی رسمی خودهمین سازمان ملل درکابل در گزارش اخیر خود؛ برعکس گفته های رئیس جمهور، اعلان کرده است که درافغانستان جنگ وخشونت به شدت در حال افزایش است و امسال حتی ۴۰٪ افزایش پیداکره است! حالا این مرحله ی صلح پایدار از کجا وچگونه شروع شد؟ شاید هم منظور از شروع مرحله ی صلح پایدار، کشته شدن رئیس شورای صلح برهان الدّین ربّانی باشد که بعد از کشته شدن او پروژه ی به اصطلح صلح تکمیل و پایدار شده باشد! شایدهم...

به هرحال؛ من که واقعا متوجه نشدم منظور از" ورود کشور به یک مرحله ی صلح پایدار وثبات اقتصادی وانکشاف" چیست؟ ازصلح پایدار که بگذریم کدام ثبات اقتصادی منظور رئیس جمهور است؟ شاید یکی از علایم روشن این ثبات اقتصادی،اعلان نگرانی چندروز پیش نمایندگان مجلس حتی از تمام شدن بودجه دولت وبی معاش ماندن کارمندان آن باشد؛ که نشان از ورود کشور به بلندترین مرحله ی از رشد و ثبات اقتصادی است که در آن مرحله، دولت یک قیران درخزانه اش نداشته باشد وتوان پرداخت حقوق ماهوار کارکنان خودرا ازدست بدهد!!

تاجایی که عقل ناقص ما کار می کند رئیس جمهور یک کشور باید از فرصت طلایی سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل، با هوشیاری ومهارت تمام استفاده کرده بیانیه اش را براساس واقعیتهای موجود کشورش تنظیم نموده توجه مثبت وهمکاری جامعه جهانی را برای آبادانی و ترقی همه جانبه ی آن جلب نماید نه اینکه با نطقهای بی اساس و خیال پردازیهای کودکانه خودرا درمعرض تمسخر وبد بینی همگان قرار بدهد که درآینده، رسانه های جهانی، با باور محکمتر از دولت او به عنوان دولت فاسد ونا کار آمد نام ببرند.

امروزکه دهکده ی جهانی خیلی کوچکتر ازآنکه تصورش را بتوانیم شده است؛ همه کشورها از اوضاع ویرانکده ی بنام افغانستان به خوبی باخبراند حتی بیشترازما، نمونه اش هم این است که ما آمار تعداد و مقدارمعادن مختلف کشورمان و... را به کاوشها و نظریات کارشناسان خارجی مستند می کنیم بنا براین خردمندانه نیست که در ابتدای بیانیه ی رئیس جمهورمان از کشته شدن حتی رئیس شورای عالی به اصطلاح صلح یادشده از ابراز تسلیت وغم شریکی بعض مقامات حاضر، تشکر شود وبه دنبال آن در ادامه بیانیه، از ورود به" صلح پایدار و ثبات وانکشاف اقتصادی" سخن گفته شود.

اینگونه بیانیه های ناسنجیده، مقامات کشور را در معرض تمسخر و سبک بینی مقامات دیگر کشورها قرار می دهد و همان ضرب المثل چند روز پیش روزنامه دیلی تلگراف را در مورد صلح افغانستان تداعی می کند؛ که تبلیغات واهی از بهبود اوضاع در افغانستان و بی اثر خواندن ترورها و کشته شدن رئیس شورای صلح را در روندصلح وثبات کشور، به شاهسوار جنگ مونتی پیتن تشبیه کرده بود که: "هر دو دستش در جنگ قطع شده بود اما وقتی در مورد جراحتش از او سوال شد گفت که چیزی نیست یک زخم سطحی می باشد!"

یک رئیس جمهور و مقام ارشد سیاسی،زمانی می تواند به چالشها ونا بسامانیهای کشور خود با موفقیت رسیدگی کند که درست مانند یک طبیب، در ابتدا تشخیص دقیقی از اوضاع و واقعیتهای پیکره ی کشورخود داشته باشد آنگاه به دنبال تجویز و تطبیق نسخه ودرمان باشد.