در آرزوی عدالت

امشب یک علامت سوال بزرگ در مغزم سبز شد راستی مسئولین دولت افغانستان چگونه بیست هزار دانش آموز را روی فقط ۱۴۴۰ صندلی جا می دهند؟

این سوال بزرگ از خواندن یک خبر عجیب برایم ایجاد شد. بعد از آنکه آن خبر را خواندم با اینکه علامت  سوال ایجاد شده لحظه به لحظه تبدیل به یک علامت بزرگتر سوال می شد اما باخود گفتم: بهرحال خدارا شکر که نمردیم و دیدیم و شنیدیم بعد از ده سال، سرانجام مؤسّسات خارجی دل شان به رحم آمده برای جمعیت چند ملیونی غرب کابل؛ که گویا دولتی ندارند وناچار از جیب خالی شان مکتب می سازند و معلم استخدام می کنند تا بچه های شان را با خواندن و نوشتن آشنا کنند، سه باب مکتب ساخته اند! گرچند سوالهای زیادی دیگری درباره محرومیت دانش آموزان محروم غرب کابل وجود دارد که این سوالها فعلا سرجایش باشد.

اما شگفتی من از اظهارات حیرت آور مسئولین دولتی است که از سوی وزارت معارف رفته بودند تا در افتتاح این مکاتب، سایه ی شان را بیندازند!

آنها چگونه بیست هزار دانش آموز را در ۱۴۴۰ صندلی جا می دهند؟  کسی نیست از آنها سوال کند شما دارید در برابر دوربین صحبت می کنید؟

براساس گزارشی که خودشان به بست باستان داده است این سه باب مکتب، هرکدام دارای دوازده صنف درسی و 480 پایه میز و چوکی است که اگر طبق معمول از هر میزو صندلی یک دانش آموز استفاده کند هرمکتب ظرفیت 480 دانش آموز و مجموع این مکاتب ظرفیت 1440 دانش آموز را خواهد داشت.

اما مسئولین خدمتگذار و بسیارهوشمند دولتی در افتتاح این مکاتب دقیقا در همان لحظات اعلان تعداد صنوف وچوکیهای شان، اظهار کرده اند که این سه باب مکتب گنجایش بیــســـــــــــــــــت هزار دانش آموز را دارد!!

اکنون منِ گیج مانده ام و یک علامت ســــــــــــــــــــــوال بزرگی که دردلم سبز شده است که مقامات دولت، چگونه بیســــــــــــــــــت هزارآدم را روی 1440 صندلی جا می دهد؟

به عبارت دیگر، با کدام ترفند و شگرد، 14 دانش آموز را روی یک چوکی جا می کنند؟ آیا درنظر آنان چهارده نفر آدمک از آدمکهای که از این چوکیها استفاده می کنند برابربایک آدم واقعی است؟ یا اینکه مردم افغانستان را دارای عقل و قادر به حساب و کتاب منطقی نمی دانند و فقط در صدد خوش خدمتی برای مقامات بالاتر و بلند بردن آمارند؟

گویا چنان سرگرم لاف و پتاقند که فراموش کرده اند جلودوربین قرار دارند وحرف شانرا ملیونها انسان عاقل که حساب و کتاب سرشان می شود می شنوند و به گفته های کمپاینی خنده آور شان بسیار می خندند؛ اما خنده های تلخ!

عین گزارش را اینجا می توانید بخوانید وحد اقل پیش خودتان آزادانه و منصفانه راجع به این لافهای بی اساس داوری کنید.

برچسبها: سوالی که بعد از خواندن یک خبر شگفت انگیز مغزم را تکان داد. دانش آموزانی که جایی برای نشستن ندارند. غرب کابل،‌ آمارهای تبلیغاتی، گفته های بی اساس، دانش آموزان غرب کابل، افتتاح مکاتب،  کمپاینهای تبلیغاتی بی اساس دولت، فساد و بی مسئولیتی کارمندان دولت، علامت بزرگ سوال، سوال بی پاسخ، دشت برچی کابل، ناحیه ۱۳ کابل، طرح زیبا از علامت سوال، عکس جالبی از علامت سوال. یک سوال گیج کننده از یک خبرعجیب.