در آرزوی عدالت

 اینک از دوران طلایی بازسازی و کمکهای هنگفت و رؤیایی جامعه ای جهانی به افغانستان حدود یازده سال می گذرد و شاهراهها و سرکهای ولایات مختلف کشور بازسازی و پخته کاری شده است اما متأسفانه سرکهای مناطق مرکزی کشور هنوز که هنوز است باز سازی نشده است حتی در تمام ولایت دایکندی که مرکزی ترین ولایت کشور و در عمق افغانستان وجود دارد یک وجب سرک پخته ساخته نشده است.   

رسانه ها گزارش دادند که تیمهای بازسازی ولایتی جمع می شوند و جامعه ای جهانی هم کم کم غزل خدا حافظی می خواند. سال ۲۰۱۴ را آخرین سال حضور خود درافغانستان اعلان نموده اند اما مردم ولایات مرکزی کشور که نه در خواب خرگوشی بلکه در خواب سنگین زمستانی بودند تازه پلکهای شان را باز کرده اند اما گویا هنوز سر از بالش خواب سنگین زمستانی برنداشته اند و از اینکه می بینند کمک کنندگان بین المللی بارشان را بسته اند، تیمهای باز سازی ولایتی برای خدا حافظی دست تکان می دهند سراسیمه شده اند و در یک گردهمایی بین الولایتی از چندین ولایت مرکزی افغانستان در بامیان، خواستار بازسازی حد اقل یک سرک عمده، نه برای مناطق مرکزی بلکه برای کابل و هرات که از مناطق مرکزی می گذرد به عنوان سرک یادگاری دهه ای باز سازی شده اند. سرکی که اساسی ترین و مفیدترین شاهراه برای اقتصاد کشور به شمار می رود و طول مسافت مسیر غرب و شرق کشور را تانصف کاهش می دهد این سرک گذشته از کاهش زمان مسافرت به نصف، موجب ذخیره ای سالانه پنجاه ملیون لیتر تیل(بنزین) نیز می شود.

گرچند اطلاع یافتن مردم مناطق مرکزی کشور از اینکه دنیا در افغانستان آمده است و گوشه گوشه ای افغانستان باز سازی شده است و حالا وقت خدا حافظی جهان با افغانستان رسیده است کمی دیر است اما از باب اینکه گفته اند ماهی را هروقت از آب بگیری تازه است خواستار شدن مردم مناطق ولایات مرکزی کشور برای باز سازی یک سرک برای کابل و هرات که از این ولایات می گذرد را به فال نیک می گیریم و نوید فصل تازه در سرنوشت مردم مناطق مرکزی افغانستان خواهد بود. 

من دوست دارم راهکاری برای نجات از این محرومیت پیدا کنیم و ابتدا روی این موضوع فکر کنیم که در محرومیت ولایات مرکزی گذشته از تبعیض و فسادی که در درون دولت وجود دارد کیها مقصر بودند؟ بنا براین به نظر شما در دهه ای گذشته که دهه ای باز سازی افغانستان بود چرا مرکزی ترین نقاط پیکر  پاره پاره ای وطن مان اینگونه بی رحمانه مورد بی توجهی و فراموشی  قرار گرفت؟ کدام دسته از دسته های ذیل بیشتر مقصرند؟ ۱- مردم مناطق مرکزی که به بی توجهی به باز سازی ولایتهای شان اعتراض جدی و قانونی نکردند و در انتخابات ریاست جمهوری و پارلمان با دقت و هوشیاری عمل نکردند. ۲- نخبگان، نویسندگان و فعالان فرهنگی که مردم را از حقایق وحقوق شان و شرایط سیاسی افغانستان آگاه نکرند تا مردم با چشم باز در تصمیمگیریهای سیاسی و انتخابات شرکت می کردند. ۳-رهبران مردم مناطق مرکزی که شرایط امروز کشور را درست درک نکرند و صدای محرومیت مردم را به گوش مجامع بین المللی،دولت و نهادهای ذیربط به صورت قانونی و مؤثر نرساندند. ۴-نمایندگان مردم ولایات مرکزی در پارلمان که خواسته های برحق این مردم را با جدیت و درایت پیگیری نکردند و به فکر مشکلات آنان نبودند. اگر نظر خودرا در یک کلمه در بخش نظرات بنویسید در حد یک نظر و راهنمایی با مردم محروم ولایتهای مرکزی همدردی و همیاری نموده اید.

 

به گزارش خبرگزاری پژواک مردم مناطق مرکزى با گردهمايی بین الولایتی از دولت خواستند که شاهراه هرات- ميدان وردگ را هر چه زود تر قير نمايد، در غير آن اعتراضات  شان ادامه خواهد داشت.

در گردهمايى که امروز از طرف نهادهای جامعۀ مدنی ، با شرکت صد ها تن از باشنده هاى ولايات هرات ،غور، دایکندی،بامیان و میدان وردگ در شهر باميان برگزار شد، تاکید گرديد که دولت هرچه عاجل در زمینه بازسازی و قير ريزى این سرک اقدام نماید.

سرک هرات  الى  گردن دیوار حصۀ اول ولسوالى بهسود ميدان وردگ ٧٠٠ کیلومتر طول دارد که ولايات مرکزى را با کابل وصل مى کند.

اين مسير فعلاً خامه و صعب العبور بوده ، اما مردم ميگويند که با قير ريزى آن مسافت هرات- کابل به ٤٠٠ کیلومتر نسبت به مسیر کندهار - هرات کوتاهتر میشود.

احمد صفا يکى از فعالان جامعۀ مدنى ولايت ميدان وردگ به آژانس خبرى پژواک گفت: ((وقتى ما از ولسوالى بهسود ميدان وردگ به هرات برويم، مجبوريم که ابتدا به کابل و بعداً از طريق غزنى، زابل، کندهار، هلمند و فراه به هرات برويم که هم فاصله و هم کرايۀ موتر زياد ميشود.))

اما وى ميگويد که اگر شاهراه هرات – گردن ديوار قير شود، آنها با فاصله و کرايه کمتر از ميدان وردگ با  عبور از باميان ، دايکندى و غور به هرات ميرسند که براى شان اقتصادى تمام ميشود.

به گفتۀ اين فعال جامعۀ مدنى، در صورتى که اين سرک قير شود، آنرا در موتر تا چهار ساعت به هرات خواهند پيمود، حالانکه براى رفتن به هرات از راه کابل و ولايات جنوب يکروز مکمل را در بر ميگيرد.

محمد عزیز شفق ریيس شوراى  ولایتی بامیان نيز ميگويد که اگر پروژه گردن دیوار- هرات عملى شود ، روزانه پنجاه ميلیون لیتر تیل به اقتصاد کشور افزوده خواهد شد.

وی افزود که از این سرک نه تنها ولایات مرکزی وحوزه جنوبغرب مستفید میگردد، بلکه  نرخ اموال تجارتی نيز ارزان گردیده وهمه مردم از آن مستفید خواهند شد .

در اين گردهمايى شمارى از زنان نيز شرکت داشتند.

طيبه خاورى يکى از اشتراک کننده اين گردهمايى گفت که مشکل سرک در مناطق مرکزى باعث افزايش مرگ و مير زنان و اطفال ميشود،  بخاطرى که يک مريض از دايکندى به کابل انتقال ميگردد، دو روز را در بر ميگيرد.

اما اين باشندۀ باميان علاوه کرد که  اگر سرک ميدان وردگ – هرات قير شود، مريضان به زودى به هرات ميرسند و مرگ و مير هم کاهش مى يابد.

معترضين با ذکر اينکه مشکل مواصلاتى در مناطق مرکزی باعث شده است  که مردم  از امکانات اولیه هم بر خوردار نباشند ، هشدار دادند که اگر دولت در این زمینه توجه نکند اعتراضات شان به کابل کشانيده خواهد شد.

آنان، قطعنامۀ پنج ماده يی را نیز صادر کردند در آن تاکيد شده است که دولت روند کار پروژۀ گردن ديوار را سرعت بخشيده و اين پروژه را در کُل شامل بودجه سال ١٣٩٢ نماید .

اما نجيب الله اوجن وزير فوايد عامه در سفرى که هفتۀ گذشته به بامیان داشت، گفت که دولت نمى تواند تمام اين پروژه را به يکبارگى عملى نمايد.

او افزود که تمویل کننده از طرف جامعه جهانی در مورد قير ريزى شاهراه گردن دیوار - هرات پیدا نشد، از همين جهت دولت با بودجۀ انکشافى خود کار قير ريزى ٤٠ کیلومتر سرک را از منطقه گردن دیوار تا کوتل ملا يعقوب ميدان وردگ آغاز کرده است.

وزير فوايد عامه ميگويد که دولت در آينده مصمم است که اين پروژه را به شکل تدريجى و با بودجۀ انکشافى خود تکميل کند.

قابل ذکر است که در اوايل هفتۀ جارى  صدها تن در ولايت غور، نيز تجمع نموده و خواستار عملى شدن اين پروژۀ مواصلاتى گرديده بودند. آنها ميگفتند که  ريیس جمهور، در سفرى که  سال ١٣٨٢ به غور داشت، وعدۀ بازسازى و قير این سرک را به مردم داده بود ، اما تاهنوز عملی نشده است.(پایان گزارش پژواک)

خبرگزاری بخدی از اقدام مردم ولایات مرکزی برای اعتراض به عدم باز سازی شاهراه کابل هرات که از مناطق مرکزی می گذرد اینگونه گزارش داده است:  

ده ها تن از مردم و فعالان جامعه مدنی ولایات بامیان، دایکندی، غور و میدان وردک امروز(پنجشنبه)در تجمعی در چهارراهی مزاری در مرکز بامیان خواستار ساخت سرک گردن دیوال شدند.
اسماعیل ذکی هماهنگ کننده شبکه جامعه مدنی و حقوق بشر در زون مرکز، به خبرگزاری بخدی گفت: "مردم ولایات مرکزی یک صدا آواز بلند می کنند و از دولت و جامعه جهانی می خواهند تا پروژه سرک گردن دیوال را از سر بگیرند." 
او تاکید کرد که دولت باید در سال 1392 بودجه کافی را برای ساخت این سرک اختصاص دهد.
سرک گردن دیوال 700 کیلومتر طول دارد و کابل را از طریق میدان وردک، بامیان، غور و دایکندی به غرب کشور وصل می کند.

علی خان رفیعی از فعالان مدنی ولایت دایکندی دولت را به اعمال تبعیض متهم کرده می گوید که بسیاری از سرک های این ولایت قابل استفاده نیست.

رفیعی گفت: " دولت به ولایت دایکندی به دلیل تازه تاسیس بودنش توجه نمی کند در حالی که این ولایت همزمان با چند ولایت دیگر تاسیس شده است."

نخستین بار پروژه این سرک در زمان حکومت داوود خان آغاز شد اما به دلیل آنچه اعمال تبعیض و تعصب خوانده شده است دوباره متوقف شد.

با این حال، برای دومین بار کار ساخت این سرک سال گذشته 1390 از سوی معاون دوم رییس جمهور از منطقه گردن دیوال ولایت میدان وردک آغاز شد.
آقای خلیلی معاون دوم ریاست جمهوری گفته بود که این سرک در هزینه مجموعی 900 میلیون دالر اعمار خواهد شد.
در حال حاضر کابل پایتخت کشور از طریق شاهراه قندهار - هرات به طول 1400 کیلومتر کیلومتر وصل شده است.
شماری از ناظران بر این باورند که ساخت سرک ولایات مرکزی کشور، این مسیر را تا به 700 کیلومتر کاهش خواهد داد و از مصرف سالانه 50 میلیون لیتر تیل جلوگیری می کند.

آنان تاکید می کنند که ساخت این سرک ولایات مرکزی کشور را از انزوای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی نیز نجات خواهد داد.