واقعیت تلخ این است که کشور عزیزما زخمها و دردهای زیادی بر پیکر پاره پاره خود دارد که هرکدام از دیگری عمیقتر است.  یکی از این زخمها که می توان گفت زخم ناسور و لا علاج است زخم هجوم کوچیهای مسلح و زیاده طلب به سر زمینهای سخت وخشن محدود و باقیمانده ی هزاره هاست که هر ساله با خاطرات تلخ و جگر سوزش تکرار می شود. ما هیج وقت زیاده خواه و یا در برابر اقوام دیگر سرکش نبوده و نیستیم وچشم طمع به یک جو حق دیگران نداریم و در طول ده سال حکومت کرزی هیجگاهی در امنیت و آرامش کشور و مردم عزیزمان اخلال ایجاد نکرده ایم.  ما خواستار صلح و برادری و همپذیری میان اقوام موجود در کشوریم اما بازهم می بینیم یک روز ما را به حال مان نمی گذارند و دست از یخن ما برنمی دارند. حقیقت این است که گناه اصلی ما همان تفاوت قیافه و نژاد و هویت و مذهب خاص ما و تمامیت خواهی و سلطه طلبی اقوام حاکم و زورگوست. درحالیکه همه ما مسلمان و پیرو قرآن عزیز هستیم. 

سوال بسیار اساسی این است که چرا یکبار نمی گویند برای هزاره های فقیر و بی زمین که اگر آواره خارج نشوند از گرسنگی می میرند زمین توزیع شود. اما از آن طرف ده سال است بازاری و التماس فرمان پشت سر فرمان صادر می شود که برای کوچیها ی نازک تر از گل زمین داده شود و امکانات و خدمات آموزشی و بهداشتی برای شان فراهم شود. بازهم باوجود اینهمه محبت و یک جانبه نگری حاکمان، آنها می گویند هم به ما زمین داده شود( آنهم  با خانه ها ی ساخته و امکانات آماده ) و هم بر سر زمینها و علفچر های هزارجات می رویم!! کسی هم پیدا نمی شود به فریاد هزاره ی مظلوم و بی کس برسد. بیش از این امشب حال نوشتن ندارم و  مثل همیشه از این همه ظلم و تبعیض در کشورم شدیدا متأثر و غمگینم. گزارشهای زیادی تا حالا در این مورد به نشر رسیده گزارشی  افغان پیپر را دراینجا   بخوانید   و برای نجات همه مسلمانان عالم و هزاره های بی کس و بی پناه افغانستان دعا و تلاش کنید که عین ثواب و وظیفه است. ممنون از اینکه به خانه خودتان آمدید و از این برادر کوچک ونالایق تان سرزدید. عزتمند و نیکبخت باشید.