چرخ ولایت فراموش شده دایکندی دیگر کند هم نمی تواند بچرخد!!  

درست است که دقیقا در قلب افغانستان وجود دارد واز سوی دیگر افغانستان نیز قلب آسیاست پس دایکندی قلب قلب آسیا ست. ولی این قلب دیگر کم کم از تپیدن مانده است. گویا نه خون و نه اکسیژن و نه سایر مواد به آن می رسد. هرکه از دایکندی می آید بوی محرومیت و دربدری می دهد. می گویند دولت حاضر نیست حتی ادارات دولتی و نشیمنگاه مأمورین خودرا نیز در این ولایت بسازد و خیلی از تعمیرات حکومتی  گلین و ویرانه ماننداست. گویا این ولایت فقط برای این آفریده شده که از دل کوههای بلند وسخاوتمند خویش رودهای زلال و خروشانی را برای دیگر ولایات هدیه بفرستد اما خودش همچنان تشتنه تر از تشنه قرنها با کام خشک وقلب تفتیده وبا چشمان مات و نگران، خاموش و تنها بماند و هیج دستی جواب آنهمه سخاوت و صداقتش را ندهد. شگفت آور تر اینکه هنوز که هنوز است از بلندای این ولایت بلند، صدای بلند نشده و درحالیکه در چهار طرفش کشتار،تظاهراتهای خونین، اعتراضات، فریاد و... وجود دارد اما این ولایت در عین محرومیت مطلق، ساکت و سرد مانده است. .

      شاید در اثر محرومیت بیش از حد و عدم آشنایی مردم این دیار با حقوق مسلم شان وبا مسئولیت که وکلای پارلمان و مسئولین دولتی دارد، دایکندی ها نتوانسته باشند صدای از خود بیرون کنند اما وکلای پارلمان شان و مقامات دولت که از حقوق شهروندی و توازن در بازسازی و عدالت اجتماعی زیاد شنیده اند و عمیقا می دانند گرچه خودر ا به نادانی می زنند اینان چرا اندکی به این مردم فراموش شده توجه نمی کنند؟ دانشجویان و نویسندگانی که با حقوق اجتماعی و دموکراسی آشنا شده اند چرا دین خودرا در برابر مردم مظلوم شان ادا نمی کنند؟ رهبران هزاره و تمام نخبگان و سیاستمداران هزاره و... چرادر قبال این ولایت و دیگر مناطق محروم هزارجات تا این حد ساکت و راکد نشسته اند؟ درگزارش خبرگزاری بست باستان که محرومیت این ولایت را گوشزد کرده است آمده است:

ولایت دایکندی اگر لقب دیگری نیز داشته باشد آن،" ولایت فراموش شده، بی صدا و بی تصویر" است.

در تمام این ولایت حتی یک کیلومتر سرک دیده نمی شود که به آن سرک درجه دو و سه نامیده شود، یک مترجاده ی پخته در اینجا وجود ندارد، موتر در داخل بازار نیلی مرکز دایکندی، بدون کمک راه رفته نمی تواند.

باشندگان مرکز ولایت دایکندی، شب ها خانه های شان را باچراغ موشک و ارکین روشن می سازند، چون در شهر نیلی برق دولتی وجود ندارد.

دسترسی به آب آشامیدنی صحی تا هنوز برای مردم یک رؤیا پنداشته می شود،ازکانال های آب رسانی و توسعه ی زراعتی نیز کدام خبری نیست .

در تمام شهر نیلی فقط یک حمام 5 اطاقه عمومی که از مشتریانش 80 افغانی می گیرد وجود دارد.

مردم در بعضی ولسوالی های این ولایت وقتی مریض می شوند، دوای شان را از بقال و دست فروشان خریداری می کنند، آنان می گویند برای همه زنان دایکندی فقط یک داکتر ایم دی زن، وجود دارد.

مردم دایکندی، این ولایت را ولایت اندر( ناتنی ) افغانستان نامیده اند، چون گفته می شود که این ولایت از نظر تخصیصیه، و بودجه انکشافی در میان دیگر ولایت های افغانستان ولایت اندر یا ولایت ناتنی به حساب می آید.

آنان می گویند: در طول 10 سال گذشته که میلیارد ها دالر کمک های جامعه جهانی جهت باز سازی افغانستان در این کشور واریز شده است، کدام تغییرات مشهود در چهره ی نیلی مرکز این ولایت به وجود نیامده است.

عبدالله حکمت، رئیس اطلاعات و فرهنگ ولایت دایکندی در این مورد به خبرگزاری بست باستان گفت:

" در مرکزاین ولایت حتی جای برای 10 مهمان در یک شب وجود ندارد".

وی علاوه نمود: " نبود ماستر پلان شهری در این ولایت سبب شده است، یک هوتلی که بتواند در یک شب از10 مهمان پذیرایی کند اعمارنگردد".

علیداد رضایی یکی از باشندگان شهرنیلی می گوید:" باوجودی که 7 سال از تأسیس این ولایت می گذرد؛ تاهنوز یک حلقه چاه آب، در بازار نیلی از طرف دولت حفرنشده است".

وی می افزاید:" در بازارنیلی که حدود 2500 سرای، سماوار و دکان فعال اند، یک سطل زباله دانی که ازطرف شهرداری نصب شده باشد، وجود ندارد".

از این که هیچ تغییر اساسی در چهره ی شهرنیلی و ولسوالی های این ولایت به وجود نیامده است.

مراد صداقت یکی از بازاریان شهر نیلی دولت و نهاد های جامعه مدنی را در این ولایت متهم به بی مسئولیتی نموده چنین می گوید:" در این ولایت هیچ کسی پاسخگو ومسئولیت پذیر نیست، نه دولت، نه جامعه مدنی و نه رسانه ها. این ولایت گنگی گنگ است هیچ صدای از کسی بلند نمی شود، هیچ تصویری که نمای شهر را داشته باشد در این جا به چشم نمی خورد. "

از صمد فایق، رئیس دفترکمیسیون مستقل حقوق بشر ولایت دایکندی پرسیدم، که آیا ساخت و ساز و انکشافات ولایت دایکندی با دیگر ولایات افغانستان چقدر متوازن بوده است؟

فایق در مورد گفت:" در ولایتی که تا هنوز به اثر نداشتن تخصیصیه، ادارات دولتی نتوانسته اند برای شان دفاتر بسازند، مردم شهر شب ها از ارکین استفاده می کنند، مریض توسط بقال معالجه می شود، سرک نیست، زراعت و مالداری همانند 30 سال پیش جریان دارد، این ولایت حتی بابعضی از ولسوالی های بعضی از ولایت های دیگر قابل مقایسه نیست."

داکترمحمد رجاء، مدیرمسئول رادیو صدای نیلی می گوید: با وجودی که این ولایت همیشه از امنیت خوبی برخورداربوده ولی هیچ گونه ساخت و سازی در آن صورت نگرفته است.

     در اینجا وچندین سایت و وبلاگ دیگر نیز با مردم عزیز و فراموش شده ی این ولایت همدردی شده است.

 برچسبها: بی توجهی به باز سازی ولایت دایکندی،‌ مردم دایکندی از بی توجهی دولت به باز سازی این ولایت شکایت دارند،‌ دولت باید تبعیض قومی را کنار گذاشته به وحدت ملی و باز سازی متوازن همه ای ولایتهای افغانستان فکر کند، از کمکهای جهان بایدبرای باز سازی همه ای ولایتهای افغانستان به صورت متوازن استفاده شود،‌ باز سازی در دایکندی مساوی با بازی است،‌ بازی با زی بازسازی